آخرین فیلم های منتشر شده در سایت تاینی موویز

مستندی درباره ایو سن لوران و آخرین نمایش مد این طراح افسانه‌ای لباس.

مستند فرانسوی‌زبان «حیوانات عاشق» گونه‌های مختلف قلمرو حیوانات را در حال جفت‌یابی، جفت‌گیری و تولیدمثل به تصویر می‌کشد. لوران شاربونیه کارگردانی این اثر را بر عهده دارد.

بازیگر و کمدین برجسته، دی. ال. هیوگلی، در اولین برنامه ویژه و انفرادی خود در شبکه HBO ظاهر می‌شود؛ یک اجرای ۶۰ دقیقه‌ای بی‌پروا در حضور تماشاگران زنده در تئاتر لینکلن، سالن قدیمی و معتبر واشینگتن دی‌سی. هیوگلی که پیش از این در برنامه دف کمدی جم راسل سیمونز دیده شده بود، با نگاه خنده‌دار خود به سیاست، دوران کودکی، به مبارزه طلبیدن پدر، پرخوری، داروهای ناتوانی جنسی، بچه‌دار شدن و موارد دیگر، تماشاگران را به قهقهه وا می‌دارد.

مایکل مور در جریان انتخابات سال ۲۰۰۴ از کالج‌های ایالت‌های خاکستری بازدید می‌کند تا جوانان ۱۸ تا ۲۹ ساله را به رای دادن تشویق کند.

عبدالرحمن، یک شاهزاده آفریقایی که به بردگی فروخته شده بود، چهار دهه را در اسارت گذراند تا اینکه یک تصادف شگفت‌انگیز او را به کاخ سفید کشاند تا با رئیس‌جمهور جان کوئینسی آدامز ملاقات کند و در آنجا آزادی‌اش به او اعطا شد. ماس دف گویندگی این مستند شبکه پی‌بی‌اس را بر عهده دارد که شامل بازسازی صحنه‌هایی از زندگی عبدالرحمن و مصاحبه با مورخانی است که درباره شرایط سخت بردگان در آمریکای نخستین بحث می‌کنند.

پیش از ام‌تی‌وی و عصر تلویزیون، «ساندی‌ها» (موسیقی‌های تصویری کوتاه) وجود داشتند. این فیلم‌های سیاه‌وسفید سه دقیقه‌ای که اولین بار در سال ۱۹۴۱ ظاهر شدند، هنرمندان دوران بیگ‌بند، جاز و سوینگ مانند دوک الینگتون، کانت بیسی، لوئیس جردن، لوئیس آرمسترانگ، جین کروپا، برادران میلز، لس پال، کب کلووی و فتس والر را به تصویر می‌کشیدند. این آثار به آغاز فعالیت حرفه‌ای هنرمندانی چون دوریس دی، نت کینگ کول، لیبراچی و دوروتی دندریج، در میان دیگران، کمک کردند. این پیش‌گامان موزیک‌ویدیوها که با انداختن یک سکه ده سنتی در دستگاه مخصوصی به نام پانورام (یک جعبه موسیقی تصویری) تماشا می‌شدند، در کلوب‌های شبانه، کافه‌های بین‌راهی، رستوران‌ها و دیگر مکان‌های عمومی در سراسر ایالات متحده قابل مشاهده بودند. این فیلم‌های کلاسیک به عنوان کپسول‌های زمان باشکوهی از موسیقی، تاریخ اجتماعی و فرهنگ عامه باقی مانده‌اند و داستان یک نقطه عطف در کشور ما را روایت می‌کنند؛ زمانی که عدم قطعیت‌های جنگ، روابط نژادی و فناوری‌های نوظهور دست به دست هم دادند تا یکی از تأثیرگذارترین فصل‌های تاریخ ملت ما را رقم بزنند.

جو استرومر به عنوان رهبر گروه «د کلش» از سال ۱۹۷۷ به بعد، زندگی مردم را برای همیشه تغییر داد. چهار سال پس از مرگ او، تأثیرش در سراسر جهان بیش از هر زمان دیگری احساس می‌شود. در مستند «آینده نوشته نشده است» ساخته جولین تمپل، کارگردان بریتانیایی، جو استرومر نه فقط به عنوان یک اسطوره یا موسیقی‌دان، بلکه به عنوان یک پیام‌رسان واقعی در عصر ما معرفی می‌شود. فیلم جولین تمپل با تکیه بر تاریخچه مشترک موسیقی پانک و دوستی نزدیکی که در سال‌های پایانی زندگی جو شکل گرفت، بزرگداشتی است برای جو استرومر؛ پیش، در حین و پس از دوران فعالیتش در گروه د کلش.

داستان الهام‌بخش و پرفراز و نشیب دکتر دوریان «داک» پاسکوویتز، موج‌سوار ۸۵ ساله، مبلغ سلامت و گورو جنسی، به همراه همسرش جولیت و نه فرزندشان؛ فرزندانی که همگی در خانه آموزش دیدند و در یک ون مسافرتی کوچک در ساحل بزرگ شدند، جایی که به موج‌سواری می‌پرداختند و مجبور بودند از رژیم غذایی و سبک زندگی سخت‌گیرانه حیوانات در حیات وحش پیروی کنند.

باب سگت، چهره مشهور تلویزیونی که شاید بیشتر برای نقش پدر مبادی آداب در سریال «فول هاوس» شناخته می‌شود، در این استندآپ کمدی پرشور، شبی غیرقابل پیش‌بینی از کمدی مخصوص بزرگسالان را اجرا می‌کند. از بخش‌های برجسته این برنامه می‌توان به اجرای ترانه «دنی تنر همجنس‌گرا نیست» (پارودی آهنگ گروه بک‌استریت بویز) و موزیک ویدیو «رولین با سگت» با حضور جیمی کندی اشاره کرد.

پراتر وین یک شهربازی و یک ماشین آرزوساز است. هیچ اختراع مکانیکی، ایده نو یا نوآوری هیجان‌انگیزی وجود نداشت که راه خود را به پراتر پیدا نکند. روایت‌های گوناگون در فیلم «پراتر» ساخته اولریک اوتینگر، این مکان پر از هیجان را به یک سینمای مدرن از جاذبه‌ها تبدیل می‌کند. تاریخچه پراتر از آغاز تا امروز توسط شخصیت‌های اصلی آن و کسانی که آن را ثبت کرده‌اند روایت می‌شود؛ از جمله تصاویر سینمایی معاصر از پراتر، مصاحبه با معرکه‌گیران، نظرات اتریشی‌ها و بازدیدکنندگان خارجی، نقل‌قول‌های سینمایی و اسناد مکتوب و تصویری. معنای پراتر، جایگاه آن به عنوان مکانی برای نوآوری‌های تکنولوژیک و نقش آن به عنوان یک رسانه فرهنگی در متونی از الفریده یلینک، جوزف فون اشترنبرگ، اریش کستنر و الیاس کانتی و همچنین در موسیقی‌های اختصاص‌یافته به این مکان تفریحی در طول تاریخ منعکس شده است.