آخرین فیلم های منتشر شده در سایت تاینی موویز

یک مستند بلند درباره سوزان اولیور، بازیگر نقش نمادین دختر سبزپوست در سریال پیشتازان فضا؛ بازیگر پرکار دهه‌های ۵۰ تا ۸۰ میلادی، از اعضای اولیه کارگاه کارگردانی زنان در بنیاد فیلم آمریکا و خلبان زن رکوردشکن که در سال ۱۹۹۰ به شکلی تراژیک بر اثر سرطان درگذشت. سوزان اولیور با داشتن بیش از ۱۲۰ نقش‌آفرینی برجسته در سینما و تلویزیون، در دهه ۱۹۶۰ چهره‌ای کاملاً شناخته‌شده بود. او به عنوان خلبان چندین رکورد جهانی ثبت کرد و یکی از معدود زنانی بود که در دهه ۱۹۸۰ سریال‌های تلویزیونی بزرگ را کارگردانی می‌کرد. با این حال، امروزه بسیاری از مردم حتی نام او را به یاد نمی‌آورند. زمان آن رسیده که سوزان اولیور را دوباره به یاد آوریم.

تائو روسپولی، فیلم‌ساز مستقل و فرزند یک شاهزاده ایتالیایی، در حال بهبودی از یک طلاق دردناک، راهی سفر می‌شود تا با بستگان خود، ستون‌نویس‌های مشاور، روان‌شناسان، مورخان، انسان‌شناسان، هنرمندان، فیلسوفان، کارگران جنسی، سکس‌تراپیست‌ها و زوج‌های عادی درباره عشق، سکس و تک‌همسری در فرهنگ ما گفتگو کند. آنچه او درباره خانواده بسیار غیرمتعارف خود و تاریخچه و روان‌شناسی عشق و ازدواج کشف می‌کند، او را به چالش کشیدن ایده آل تک‌همسری و ارزش‌های سنتی خانواده که با آن همراه است، سوق می‌دهد.

هنگامی که نیروهای متفقین در سال‌های ۱۹۴۴-۱۹۴۵ اردوگاه‌های کار اجباری نازی‌ها را آزاد کردند، یافته‌های هولناک آن‌ها توسط فیلم‌برداران ارتش و بخش‌های خبری ثبت شد و برای نخستین بار عمق وحشت آنچه رخ داده بود را آشکار ساخت. سیدنی برنشتاین از وزارت اطلاعات بریتانیا (که بعدها بنیان‌گذار تلویزیون گرانادا شد) با استفاده از تصاویر بریتانیایی، شوروی و آمریکایی، قصد داشت مستندی بسازد که شواهد ماندگار و غیرقابل‌انکاری از جنایات ناگفتنی نازی‌ها ارائه دهد. او گروهی از استعدادهای برجسته بریتانیایی از جمله تدوین‌گر استوارت مک‌آلیستر، نویسنده و وزیر آینده کابینه ریچارد کراسمن و دوستش آلفرد هیچکاک را به عنوان مشاور هنری به کار گرفت. با این حال، با وجود حمایت‌های اولیه دولت‌های بریتانیا و ایالات متحده، فیلم بایگانی شد و تنها اکنون، پس از ۷۰ سال، توسط موزه‌های جنگ امپراتوری بازسازی و با عنوان اصلی خود یعنی «بررسی واقعی اردوگاه‌های کار اجباری آلمان» تکمیل شده است.

ناپدید شدن‌های بدنام کشتی‌ها و هواپیماها و داستان‌های جان‌های از دست رفته، همگی بخشی از افسانه پهنه ۵۰۰ هزار مایل مربعی اقیانوس اطلس هستند که به مثلث برمودا معروف است. در این برنامه ویژه یک‌ساعته، شبکه نشنال جئوگرافیک با تخلیه فرضی آب‌های این منطقه به بررسی شهرت شوم آن می‌پردازد تا ببیند دقیقاً چه چیزی در زیر سطح این مثلث افسانه‌ای نهفته است. با کمک داده‌های حاصل از بررسی‌های پیشرفته سونار، ببینید بستر اقیانوس در زیر مثلث برمودا چگونه به نظر می‌رسد. شاهد باشید که چه ویژگی‌های زمین‌شناختی عجیبی آشکار خواهد شد و آیا آن‌ها بر رویدادهای مرموزی که در مرزهای این بخش از اقیانوس ثبت شده‌اند، نوری خواهند تاباند یا خیر.

در ۲۵ سال نخست برگزاری ماراتن‌های بارکلی، تنها ۱۰ نفر موفق به پایان رساندن آن شده‌اند. این مستند با الهام از یک فرار تاریخی از زندان، این مسابقه فرقه مانند را به تصویر می‌کشد که مردم را از سراسر جهان وسوسه می‌کند تا مرزهای استقامت جسمی و ذهنی خود را بیازمایند و به ارزش درد و رنج بیندیشند.

همان کاری که مستند «صنایع غذایی» با صنعت غذا در آمریکا کرد، این فیلم با موضوع شیردهی در کشور ما انجام خواهد داد. این مستند هر بیننده‌ای را به بازنگری در مفهوم مادری و نحوه برخورد ما با مادران وا می‌دارد. فیلمی که به هر زنی قدرت می‌دهد تا در مسیر مادری به بدن خود، نوزادش و خودش اعتماد کند. این اثر او را می‌خنداند، می‌گریاند، به نشانه تایید شدید سر تکان می‌دهد، خشمگین می‌کند و سپس چنان الهام‌بخش او می‌شود که دست به کار نشدن برایش غیرممکن خواهد بود.

یک مستند خلاقانه و بلند برنده جایزه که جهان خارق‌العاده کپک مخاطی پلاسمودیومی را از دریچه چشم دانشمندان مستقل، قارچ‌شناسان و هنرمندان بررسی می‌کند. در سال‌های اخیر، این ارگانیسم عجیب به کانون تحقیقات بسیاری در زمینه‌هایی مانند طراحی با الهام از زیست‌شناسی، نظریه ظهور، محاسبات غیرمتعارف و مهندسی رباتیک تبدیل شده است.

چرا دوروتی جاده آجری زرد را دنبال کرد؟ جوئل گیلبرت فیلم‌ساز به سراسر آمریکا سفر می‌کند تا بفهمد در انتهای رنگین‌کمان ترقی‌خواهی چیست؛ یک آرمان‌شهر یا چیزی به مراتب بدتر؟ گیلبرت از ویرانه‌های دیترویت تا محله‌های فقیرنشین بخش جنوبی شیکاگو، و از هجوم مهاجران غیرقانونی در دنور تا پروژه نوسازی شهری نیوآرک، پرده‌ها را کنار می‌زند. او در جستجوی خود با ترقی‌خواهان روبه‌رو می‌شود و ما را به اعماق فانتزی سیاسی آن‌ها از بهشت روی زمین می‌برد. «هیچ‌جا مثل آرمان‌شهر نیست» کاوشی طنزآمیز و هولناک در زمینه ترقی‌خواهی، عفو مهاجران غیرقانونی، روابط نژادی، اسلام در آمریکا، نزاکت سیاسی و خود باراک اوباماست که وعده می‌دهد «جهان را آن‌گونه که باید باشد، بازسازی کند». اما آیا آرمان‌شهر یک مقصد واقعی برای آمریکاست؟ یا اینکه مسیر واقعی خوشبختی همچنان ایمان، خانواده و کار سخت در همان خانه مادری در کانزاس است؟

جری راس باریش زیبایی را در مواد دورریختنی می‌بیند و از آن‌ها آثار غیرمنتظره‌ای خلق می‌کند. باریش که فرزند مهاجران یهودی سخت‌کوش با پیوندهایی به خانواده‌های تبهکار بود، به مدت ۵۰ سال به عنوان ضامن وثیقه کار کرد که بخش زیادی از آن برای معترضان رادیکال بود. او به طور اتفاقی به عنوان فیلم‌ساز مورد تحسین قرار گرفت و نشان معتبر فیلم‌ساز جدید موزه هنر مدرن و جوایز بزرگ اروپایی را در این مسیر به دست آورد. سپس یک روز، هنگام جمع‌آوری زباله‌های پلاستیکی در ساحل، جرقه‌ای از الهام در ذهن او زده شد که باعث شد مسیر حرفه‌ای کاملاً جدیدی را به عنوان مجسمه‌ساز آغاز کند. اگرچه او مورد تحسین نمایشگاه‌گردانان قرار گرفت، اما برای مدت‌ها در دنیای هنر تجاری نادیده گرفته شد. اما در سن ۷۵ سالگی، باریش بی‌ادعا ممکن است بالاخره در آستانه موفقیت باشد، همان‌طور که مستند جذاب ویلیام فارلی نشان می‌دهد. با دیدن شوخ‌طبعی آثار او، متوجه خواهید شد چرا: او موفق شده است با مواد مصنوعی، زندگی واقعی را به تصویر بکشد.

داستان رسوایی‌های دیوانه‌وار مربوط به بازسازی فیلم «جزیره دکتر مورو» (که در اصل رمانی از اچ. جی. ولز بود) که در سال ۱۹۹۶ به پرده سینماها آمد. این مستند نشان می‌دهد که چگونه ریچارد استنلی کارگردان، چهار سال را صرف توسعه این پروژه کرد تا در نهایت با پایانی ناگهانی در کارش مواجه شود، در حالی که مارلون براندو بازیگر نقش اصلی، در سایه نخ‌ها را هدایت می‌کرد. اکنون برای اولین بار، بازیگران کلیدی زنده داستان تعریف می‌کنند که واقعا چه اتفاقی افتاد و چرا همه چیز به این شکل فاجعه‌بار خراب شد.