آخرین فیلم های منتشر شده در سایت تاینی موویز

جیمز براون چهره موسیقی آمریکا را برای همیشه تغییر داد. او که در سنین کودکی توسط والدینش رها شده بود، مردی خودساخته بود که به یکی از تاثیرگذارترین هنرمندان قرن بیستم تبدیل شد؛ نه تنها از طریق موسیقی‌اش، بلکه به عنوان یک فعال اجتماعی. مستند «آقای دینامیت: ظهور جیمز براون» با ترسیم مسیر حرکت او از سبک ریتم اند بلوز به فانک، شامل تصاویر، عکس‌ها و مصاحبه‌های کمیاب و دیده‌نشده‌ای است که صعود موسیقایی «سخت‌کوش‌ترین مرد دنیای نمایش» را از اولین آهنگ موفقش به نام «لطفاً، لطفاً، لطفاً» در سال ۱۹۵۶ تا اجراهای نمادینش در تئاتر آپولو، تامی شو، المپیای پاریس و موارد دیگر به تصویر می‌کشد.

یک ایده به ظاهر ساده: کارگردان و پدرش به تماشای یک مسابقه فوتبال در سال ۱۹۸۸ می‌نشینند که پدر در آن داوری کرده بود و تفسیر آن‌ها تصاویر اصلی تلویزیونی را به صورت زنده همراهی می‌کند. شهرآورد بخارست بین تیم‌های برجسته کشور، دینامو و استوا، در میان بارش شدید برف، یک سال پیش از انقلابی که چائوشسکو را سرنگون کرد.

پرتره‌ای صمیمانه از یکی از تاثیرگذارترین و چالش‌برانگیزترین متفکران قرن بیستم که لحظات کلیدی و تغییردهنده زندگی سوزان سانتاگ، نماد فمینیسم، را از طریق اسناد آرشیوی، روایت‌های دوستان، خانواده، همکاران و شریکان زندگی‌اش و همچنین نوشته‌های خودش با صدای پاتریشا کلارکسون به تصویر می‌کشد.

این فیلم که کاملاً از آرشیو فیلم‌های اسکاتلندی ساخته شده است، سفری به گذشته جمعی ماست و مضامین جهانی عشق، فقدان، مقاومت، مهاجرت، کار و تفریح را بررسی می‌کند. مردم عادی، که برخی از آن‌ها سال‌هاست مرده‌اند و نام و هویتشان تا حد زیادی فراموش شده است، از اعماق آرشیوها ظاهر می‌شوند تا نقش اصلی را ایفا کنند. این افراد صامت که به زیبایی در کنار هم تدوین شده‌اند، به شخصیت‌های ترکیبی تبدیل می‌شوند که ظاهر می‌شوند تا داستان‌های خود را برای ما بازگو کنند و موسیقی و اشعار شاعرانه کینگ کرئوزوت به آن‌ها صدا می‌بخشد.

زنان همجنس‌گرا که در اعماق جنوب ایالات متحده زندگی می‌کنند، داستان‌هایی از تعصب، تبعیض جنسیتی، ارعاب و نژادپرستی را به اشتراک می‌گذارند که در این بخش از کشور، که به فرهنگ محافظه‌کاری مسیحی‌اش معروف است، با آن‌ها مواجه می‌شوند.

همان‌طور که ولگردهای اولیه در اوایل قرن بیستم مورد تحقیر جامعه قرار می‌گرفتند، قطارسواران امروز نیز با همین برخورد مواجه هستند. «مفت‌سواری» غوطه‌ور شدن در زندگی یک گدا و سفری به حیاط خلوت آمریکا است؛ یک تلاش موسیقایی که حسی شبیه به یک درام دارد و بررسی جامعه‌شناختی افرادی است که نادیده گرفته شده‌اند.

مستندی به کارگردانی همسر ویندینگ رفن، لیو کورفیکسن، که این فیلم‌ساز متولد دانمارک را در طول ساخت فیلمش در سال ۲۰۱۳ با عنوان «فقط خدا می‌بخشد» دنبال می‌کند.

در ۲۹ سپتامبر ۱۹۴۵، نسخه اولیه و ناقص یک مستند درخشان درباره اردوگاه‌های کار اجباری در وزارت اطلاعات بریتانیا در لندن به نمایش درآمد. به مدت پنج ماه، سیدنی برنشتاین یک تیم کوچک شامل استوارت مک‌آلیستر، ریچارد کراسمن و آلفرد هیچکاک را رهبری کرد تا فیلم را از میان ساعت‌ها تصاویر تکان‌دهنده کامل کنند. متأسفانه، این پروژه جاه‌طلبانه متفقین برای خلق یک گزارش تصویری بلند که رژیم نازی را محکوم کند و مردم آلمان را به پذیرش اشغال متفقین وادار سازد، زمان طلایی خود را از دست داد. این فیلم حتی در شکل ناقص خود (که از سال ۱۹۸۴ در دسترس بود) بسیار تأثیرگذار بود و سکوتی آمیخته با احترام و وحشت را در میان تماشاگران ایجاد می‌کرد. اما اکنون، این نسخه کامل شش‌حلقه‌ای که به طور دقیق توسط موزه جنگ امپراتوری بازسازی شده، با فیلم «شب و مه» (۱۹۵۵) ساخته آلن رنه مقایسه می‌شود.

«از دوران کودکی، این خوش‌شانسی را داشته‌ام که دو افسردگی کوچکِ ناشی از خوشبختی را پشت سر بگذارم و با آرامش منتظر سومی هستم. همین کافی است تا به زیبایی خاصی در زندگی باور داشته باشم و از تلاش برای فیلم‌برداری از آن در تمام اشکالش (درختان، حیوانات، خدایان، انسان‌ها...) و در زمان‌هایی که عشق به اوج خود می‌رسد، لذت ببرم. فیلم‌ساز بخشی از معصومیت خود را از دست داده است. پیدا کردن آن در اطرافتان بسیار دشوار است، و از دست ندادنش در طول فیلم‌برداری سخت‌تر. من از کسانی که روی پرده به آن‌ها نگاه می‌کنید سپاسگزارم. برای ایستادگی در برابر زمان، ترفندی دارم که عبارت است از کاوش در انبار احساسات و تصاویر قدیمی‌ام. نه برای یافتن آنچه هرگز باز نخواهد گشت، بلکه برای کشف نشانه‌های بهار در زمستان. این به من اجازه می‌دهد روز دیگری را با قدم‌هایی آسان و سبک آغاز کنم.» (آلن کاوالیه)

مستندی از پشت صحنه که آنچه را در داخل خانه مد رنگارنگ، مجلل و گاهی استرس‌زای کریستین دیور می‌گذرد، به تصویر می‌کشد.