آخرین فیلم های منتشر شده در سایت تاینی موویز

الیوت مورفی متولد ۱۹۴۹ در نیویورک، در دهه ۷۰ میلادی به یکی از دیلان‌های جدید تبدیل می‌شود؛ بیشتر منتقدان آن دوران آلبوم‌های او را تحسین می‌کنند؛ با این حال، او ارتباط عمیق‌تری با مخاطبان اروپایی برقرار می‌کند و به هنرمندی محبوب و ستودنی در کشورهای آن سوی آب‌ها تبدیل می‌شود.

نگاهی به پدیده شبکه‌های اجتماعی معروف به «سکستینگ» یا همان فرستادن تصاویر صریح جنسی از طریق پیامک یا اینترنت، که شامل رسوایی‌های ناشی از آن و همچنین روش‌هایی است که می‌تواند به روابط سالم کمک کند.

مونه، سزان، دگا، رنوار: برخی از محبوب‌ترین هنرمندان جهان. آثار آن‌ها و معاصرانشان، ده‌ها میلیون دلار در سراسر جهان فروخته می‌شود. اما آن‌ها واقعاً چه کسانی بودند؟ چرا و دقیقاً چگونه نقاشی می‌کردند؟ چه چیزی در پس جذابیت ماندگار آن‌ها نهفته است؟ برای کمک به پاسخ به این پرسش‌ها، این فیلم منحصربه‌فرد دسترسی بی‌نظیری به یک نمایشگاه بزرگ پیدا کرده است که تمرکز آن بر روی مردی است که ابداع امپرسیونیسم به شکل امروزی را به او نسبت می‌دهند: پل دوراند روئل، مجموعه‌دار هنری پاریسی قرن نوزدهم. این نمایشگاه بین‌المللی که بسیار مورد انتظار بود، احتمالاً جامع‌ترین بررسی امپرسیونیست‌ها در تاریخ است.

کاوشی عمیق در دنیای جذاب و گاه بسیار آشفته وینسنت ون گوگ؛ هنرمندی که شاید بیش از هر نقاش دیگری، از دیرباز تخیل داستان‌سرایان را به خود مشغول کرده است.

پنتی بلیس ویژگی‌های زیادی دارد: او تا حدی شبیه به یک خاله جذاب و تا حدی شبیه به شخصیت جسیکا ربیت است؛ او اجراکننده‌ای تیزبین و شوخ‌طبع با کاریزمایی فوق‌العاده است که یکی از بهترین درگ کوئین‌های این حرفه به شمار می‌رود. پنتی که توسط روری اونیل خلق شده، یک فعال مدنی ناخواسته نیز هست و به گفته خودش «دلقک دربار است که وظیفه دارد ناگفتنی‌ها را بگوید». در طول چند سال گذشته، روری به نمادی برای حقوق دگرباشان جنسی در ایرلند تبدیل شده و از زمان رسوایی اخیر «پنتی‌گیت»، مبارزه او برای برابری و علیه هموفوبیا در سراسر جهان شناخته شده است.}]`

فیلم با شهادت یک نویسنده باسکی در تبعید سیاسی آغاز می‌شود که دوران کودکی خود را به یاد می‌آورد؛ زمانی که مجبور بود «زبانش را به عنوان چیزی زشت پنهان کند». سپس فیلم «به سخن درآوردن» با چند جوان از بخش فرانسوی و اسپانیایی سرزمین باسک همراه می‌شود: نورا، که شاهد تعطیلی روزنامه‌ای بود که در سال ۲۰۰۳ در آن کار می‌کرد توسط گاردیا سیویل، و سپس آیتور، آنا و اورتزی. سه نفر آخر که هنوز نوجوان هستند، لحنی تابستانی و بی‌دغدغه به فیلم می‌بخشند که به زیبایی توسط فیلم‌بردار دیرینه اوژن گرین، یعنی رافائل اوبیرن، قاب‌بندی شده است. گفتگویی که میان اعضای جوان‌تر و افراد سی و چند ساله شکل می‌گیرد، کیفیتی کمیاب دارد، گویی تفاوت زبان که هر یک مجبور بوده‌اند آن را به خانواده یا اطرافیان ملی خود تحمیل کنند، تقریباً به طور ضمنی یک جامعه مخفی ایجاد کرده است. داستان با شروع از مسائل سیاسی (زبان‌های محلی در برابر تمرکزگرایی)، با این دوستان جدید که توسط فیلم‌ساز گرد هم آمده‌اند، راهی کوهستان می‌شود.

در سال ۱۹۸۹، تیم بوفالو بیلز تیمی پر از استعداد و شخصیت‌های بزرگ بود، از جمله تالار مشاهیری‌های آینده مانند جیم کلی، بروس اسمیت، تورمن توماس و آندره رید. ناهماهنگی و درگیری‌های داخلی به اندازه استعداد در رختکن آن‌ها موج می‌زد، اما این تیم که به «بیلزهای پرخاشگر» معروف بود، به زودی خود را به یک نیروی نخبه تبدیل کرد. از سال ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۳، بیلز به یک سری پیروزی‌های بی‌سابقه در قهرمانی ای‌اف‌سی دست یافت و در چهار سوپربول متوالی که یک رکورد بود ظاهر شد. اما آنچه بیشتر از همه به یاد مانده، نحوه رقم خوردن آن حضورها در سوپربول است که بیلز هر چهار بازی را باخت. با این حال، در این مسیر، بیلز در برخی از لحظات تعیین‌کننده آن دوران ان‌اف‌ال نقش داشت. داستان آن‌ها داستانی غم‌انگیز است، اما در نهایت ثابت می‌کند که جیم کلی و تیم بیلز در زمره سرسخت‌ترین و بااستقامت‌ترین بازیکنان در تاریخ ان‌اف‌ال هستند.

ادیت بومن به عنوان یک دی‌جی، روزنامه‌نگار موسیقی و مجری، همیشه مجذوب رابطه میان سکس و موسیقی بوده است. او با کارشناسان، هنرمندان، تهیه‌کنندگان، خوانندگان و حتی دوستان و خانواده خود ملاقات می‌کند تا قدرت موسیقی در تحریک پاسخ‌های حسی در مغز و بدن انسان را بررسی کند

روایتی از زندگی بازماندگان سالخورده‌ای که در طول جنگ جهانی دوم توسط ژاپنی‌ها به عنوان «زنان آسایشگر» به بردگی جنسی گرفته شدند. در زمان فیلم‌برداری، تنها ۲۲ نفر از این زنان هنوز زنده بودند تا داستان خود را بازگو کنند. آن‌ها از طریق تاریخچه شخصی و دیدگاه‌های خود، داستانی را روایت می‌کنند که نسل‌های بی‌خبر از این وحشی‌گری‌ها هرگز نباید آن را فراموش کنند.

بادهایی با سرعت ۲۰۰ کیلومتر بر ساعت، ۱۸ گردباد، ۱۲ کشور؛ اندی بیات (سازنده سیاره آبی، زمین)، سیریل باربانکون و ژاکلین فارمر با همکاری ناسا و یان تیرسن آهنگساز، این تجربه هیجان‌انگیز و غوطه‌ورکننده را به پرده بزرگ سینما آورده‌اند. با آغاز این سفر پرآشوب به شکل یک طوفان شن شوم در سنگال، حرکت به سمت غرب در سراسر اقیانوس اطلس برای واژگون کردن کشتی‌های عظیم و موج‌ها، و سپس کوبیده شدن به جنگل‌های کارائیب، ما درون این طوفان زندگی می‌کنیم و این واقعاً شگفت‌انگیز، ترسناک و باورنکردنی است. مورچه‌ها، مارمولک‌ها، خفاش‌ها، قورباغه‌ها، اسب‌ها، بی‌خانمان‌ها، رودخانه‌ها، صخره‌های اقیانوسی و سواحل خلیج آمریکا، همگی در برابر قدرت این بادهای موسمی عظیم سر خم می‌کنند. ما آن را از فضا می‌بینیم، از دریچه چشم حیوانات تماشا می‌کنیم، از اتاق‌های عملیات سازمان‌های اضطراری که وظیفه هشدار و کمک به ما را دارند نظاره‌گر هستیم و آن را از روی زمین می‌بینیم، در حالی که منفجر می‌شود و خشم خود را بر ما فرود می‌آورد.