آخرین فیلم های منتشر شده در سایت تاینی موویز

ناروسه اوتا یک دختر ۱۳ ساله «منحصربه‌فرد» است. او حتی پیش از آنکه بتواند صحبت کند، استعداد خواندن نت‌های موسیقی را داشت، اما اکنون به نقطه‌ای رسیده که از نواختن پیانو متنفر است. پدر او نیز یک نوازنده برجسته پیانو بود که در سنین کودکی او به طرز مرموزی ناپدید شد. به دلیل ناپدید شدن پدر، مادر اوتا مجبور شد از خانه مجلل خود نقل مکان کرده و به محله‌ای بسیار ساده و کارگری برود. در این محله کارگری یک بقالی محلی وجود دارد. پسر بقال به نام کیکونا اوتو، یک نوازنده نوپا است اما انگیزه کافی برای موفقیت واقعی را ندارد؛ تا اینکه اوتا ناروسه وارد زندگی او می‌شود.

ستایشی زیبا و گاهی کمی عجیب و غریب از نقشی که موسیقی باخ در دنیای امروز ایفا می‌کند. این فیلم با ترکیب بازسازی‌های تاریخی با صحنه‌های دراماتیکِ با پیوند سست و سکانس‌های مستند، مجموعه‌ای بازیگوشانه و نقاشانه از واریاسیون‌ها را حول این استدلال شکل می‌دهد که یوهان سباستیان به لطف گوش فوق‌العاده‌اش برای هارمونی، نحوه شنیدن جهان را تغییر داد.

این فیلم رابطه بین یک منتقد موسیقی کلاسیک و یک ستاره موسیقی کانتری را پس از یک رابطه گذرا دنبال می‌کند که منجر به بارداری ناخواسته می‌شود.

در دهه ۱۹۵۰ در آلاباما، صاحب کلوپ شبانه «هانی‌دریپر» متوجه می‌شود که کسب‌وکارش در حال از رونق افتادن است و برخلاف میل باطنی‌اش، یک نوازنده جوان گیتار الکتریک را استخدام می‌کند تا در آخرین تلاش برای جذب مشتری در فصل برداشت محصول، مردم را به کلوپ بکشاند.

مستندی درباره گروه موسیقی «د هو» که شامل مصاحبه‌هایی با دو عضو بازمانده این گروه، یعنی پیت تاونزند و راجر دالتری است.

پیش از ام‌تی‌وی و عصر تلویزیون، «ساندی‌ها» (موسیقی‌های تصویری کوتاه) وجود داشتند. این فیلم‌های سیاه‌وسفید سه دقیقه‌ای که اولین بار در سال ۱۹۴۱ ظاهر شدند، هنرمندان دوران بیگ‌بند، جاز و سوینگ مانند دوک الینگتون، کانت بیسی، لوئیس جردن، لوئیس آرمسترانگ، جین کروپا، برادران میلز، لس پال، کب کلووی و فتس والر را به تصویر می‌کشیدند. این آثار به آغاز فعالیت حرفه‌ای هنرمندانی چون دوریس دی، نت کینگ کول، لیبراچی و دوروتی دندریج، در میان دیگران، کمک کردند. این پیش‌گامان موزیک‌ویدیوها که با انداختن یک سکه ده سنتی در دستگاه مخصوصی به نام پانورام (یک جعبه موسیقی تصویری) تماشا می‌شدند، در کلوب‌های شبانه، کافه‌های بین‌راهی، رستوران‌ها و دیگر مکان‌های عمومی در سراسر ایالات متحده قابل مشاهده بودند. این فیلم‌های کلاسیک به عنوان کپسول‌های زمان باشکوهی از موسیقی، تاریخ اجتماعی و فرهنگ عامه باقی مانده‌اند و داستان یک نقطه عطف در کشور ما را روایت می‌کنند؛ زمانی که عدم قطعیت‌های جنگ، روابط نژادی و فناوری‌های نوظهور دست به دست هم دادند تا یکی از تأثیرگذارترین فصل‌های تاریخ ملت ما را رقم بزنند.

جو استرومر به عنوان رهبر گروه «د کلش» از سال ۱۹۷۷ به بعد، زندگی مردم را برای همیشه تغییر داد. چهار سال پس از مرگ او، تأثیرش در سراسر جهان بیش از هر زمان دیگری احساس می‌شود. در مستند «آینده نوشته نشده است» ساخته جولین تمپل، کارگردان بریتانیایی، جو استرومر نه فقط به عنوان یک اسطوره یا موسیقی‌دان، بلکه به عنوان یک پیام‌رسان واقعی در عصر ما معرفی می‌شود. فیلم جولین تمپل با تکیه بر تاریخچه مشترک موسیقی پانک و دوستی نزدیکی که در سال‌های پایانی زندگی جو شکل گرفت، بزرگداشتی است برای جو استرومر؛ پیش، در حین و پس از دوران فعالیتش در گروه د کلش.

داستان واقعی زندگی داربی کرش، که با گروه خود به نام «د جرمز» به نماد موسیقی پانک لس‌آنجلس تبدیل شد. داربی کرش به همراه لورنا دوم، پت اسمیر و دان بولز، صحنه پانک لس‌آنجلس را کاملاً متحول کرد، در حالی که تمام کسانی را که دوست داشت، حرفه‌اش و در نهایت جانش را فدا کرد.

آمامیا شوهی فرزند پیانیستی ماهر است که از چهارسالگی آموزش پیانو دیده. او مصمم است که در آینده پیانیستی حرفه ای شود و در این راه از هیچ تلاشی دریغ نمی کند ...

رمو در شرایطی متوسط و فقیرانه بزرگ شد. او در دوران نوجوانی ترک تحصیل کرد و به عنوان یک مجرم خرده‌پا مشغول به کار شد. به نظر می‌رسید سرنوشت خانواده‌اش در حال رقم خوردن است و قرار است به همان مسیر همیشگی ختم شود: زندان، الکلیسم و مرگ خشونت‌آمیز. اما رمو پس از آشنایی با موسیقی راک، نواختن درامز را یاد می‌گیرد و خود را وارد گروه‌های مختلف می‌کند. اولین دوره زندان او وقفه‌ای در فعالیت موسیقی‌اش ایجاد می‌کند، اما پس از آزادی، گروه خود یعنی «هوریگانس» را راه‌اندازی می‌کند.